در سال ۲۰۲۵ هر خانه مد بزرگی می پرسید: «ما بدون طراحانمان چه کسی هستیم؟» و سپس هفته بعد فوراً پاسخ را تغییر می داد! رهبران خلاق تغییر کردند و صنعت مانند پاشنه های روی سنگفرشها لرزید. کسبوکار به نقطه عطفی رسید؛ برخلاف هر زمان دیگری در تاریخ مد. دیگر هیچچیز مثل قبل نبود.
آنچه که بهعنوان یک لرزش خفیف در سال ۲۰۲۴ آغاز شد، سال بعد یک تکانه تمامعیار به نظر رسید. جدایی Alessandro Michele از Gucci ، صنعت را شوکه کرد. اثر انگشت این مرد در برندش جاودانه ماند و سپس در یک چرخش مستقیماً به Valentino پیوست.
اما این تنها مقدمه ای بر یک باله گیج کننده از انتصابات و عزیمت ها بود. Pierpaolo Piccioli سکان هدایت Balenciaga را به دست گرفت؛ درحالیکه Demna پس از پایان دوران کوتاه Sabato deSarno به سمت Gucci آمد. آن ها مانند خانواده ای رفتار می کردند که تصمیم گرفتند اتاقخوابهایشان را عوض کنند! علاقه مندان مد شاهد مهاجرت مدیران خلاق از مزون های مختلف بودند.
حالوهوای سال، جایی بین کنجکاوی و خستگی در نوسان بود. نمی توانستید تشخیص دهید آیا مد در حال بازآفرینی خود است یا به انسجام امیدوار می ماند.
تناقض هویت
این چرخش گسترده، مد را مجبور بهمواجهه با سؤالی کرد؛ آیا یک برند بر اساس کد های ثابت، ساخته شده یا شبیه یک صندوقچه لباس است که خود را از نو می آفریند؟
این سردرگمی در مورد ۲ خانه مد Michele واقعی بود منتقدان به شوخی می گفتند Gucci و Valentino مانند دوقلو های همسان گمشده به نظر می رسند. وقتی مدیران خلاق امضا های بصری خود را از یک خانه مد به خانه مد دیگر منتقل می کنند، این سؤال اجتناب ناپذیر می شود؛ آیا برند، طراح را شکل می دهد یا طراح، برند را مطابق جهان بینی خود دوباره رنگ آمیزی می کند؟ در این تجارت، دیدگاه، نه چاشنی کار، بلکه کل دستورالعمل است.
انتقال Jonathan Anderson از LOEWE به Dior ، اضطراب را تشدید کرد. او با تصاحب جایگاه Maria Grazia Chiuri ، رهبری برند را بر عهده گرفت و رگه هایی از سوررئالیسم را به آثار کلاسیک وارد کرد. این کافی بود تا مقایسه هایی را با برند خودش برانگیزد.
در جای دیگر، خانه های مد تعاریف خود از «زنانگی» را از نو تنظیم کردند. Bottega Veneta آینده را به دست Louise Trotter (تنها زنی که برای بهار/تابستان ۲۰۲۶ یک مجموعه بزرگ را عرضه می کند) سپرد و در کمال تعجب به چهره محبوب منتقدان تبدیل شد. Mugler تحت رهبری Miguel Castro Freitas ، برندش را تکانی اساسی داد. Jack McCollough و Lazaro Hernandez نوید تازه ای به LOEWE بخشیدند و بدون ایجاد شکاف در اصول برند، آن ها را تغییر شکل دادند.
بااینهمه تغییر لرزه ای، ناامیدی اجتناب ناپذیر بود. انتصاب Duran Lantink توسط Jean Paul Gaultie ، مخاطبان را به سمت جنبه منفی سوق داد؛ اما پیروزی پر سروصدای فصل متعلق به Matthieu Blazy در Chanel بود. تفسیر مدرن او از زن در این برند در سالی پر از تغییرات ساختاری، مرهمی نادر ارائه کرد. این نشان داد یک خانه مد می تواند بدون از دستدادن روح خود تکامل یابد؛ اگر مدیرش بداند چگونه حال و آینده را با هم تطبیق دهد.
همانطور که مدیران خلاق بین خانه های مد در حال جابهجایی بودند، برچسب های قیمت از یکدیگر پیشی می گرفتند! Versace تحتنظر Vitale نمونه بارز چنین ماجرایی محسوب می شود. قیمت روی برچسب ها چندین طبقه بالاتر از آمادگی مالی هر کسی است!
در ادامه Vitale از خانه مد خارج شد. خریداران آماده نبودند به آثار طراحان متعهد بمانند؛ به خصوص وقتی ردپای Donatella مانند عطری آشنا در ذهنشان باقی ماند. او بیش از 30 سال نگرش Versace را شکل داد و Vitale اولین چهره غیرخانوادگی بود که گروه را هدایت کرد.
مد در مواجهه با اسطوره شناسی قرار داشت. طراحان مجبور شدند صدای خود را دوباره بلند کنند. برند ها باید تصمیم می گرفتند آیا تاریخ خود را بپذیرند یا به سمت نوآوری شتاب بگیرند. گاهی اوقات نوآوری می درخشید و گاهی اوقات لنگ میزد؛ اما حداقل سرگرم کننده بود!
چیزی عجیب و شاعرانه در تماشای بازسازی برند های محبوب وجود داشت. این فرایند فاقد ظرافت به نظر میرسید؛ اما صداقتی خاص را ساخت؛ میراث، شکننده و وفاداری، ناپایدار است. نوآوری نیاز به ریسک دارد.
سال ۲۰۲۵، روایت های قدیمی را پاک کرد تا روایت های جدید فضایی برای نفسکشیدن پیدا کنند. نوسازی بهندرت از نزدیک جذاب به نظر می رسد. با نگاهی به آینده، مطمئناً سال ۲۰۲۶ سهم خود را از هیاهو و تعلیق خواهد داشت. Meryll Rogge ، مدیریت Marni را به دست می گیرد، Rachel Scott ، نفر اول Proenza Schouler می شود، Grace Wales Bonner دیدگاه خود را روی Hermès مردانه حک خواهد کرد و Kim Jones با برند فرعی AREAL به بازار لوکس چین نگاه می کند. Demna که پیشازاین ۲ مجموعه ارائه کرده، اولین نمایش خود را برای Gucci روی صحنه می برد.
مد با درک دقیق تری از اینکه چه کسی داستان سرایی را کنترل می کند، شکل گرفت. قدیمی ها تاج های خود را از سر برداشتند. مدرن تر ها کشف کردند طلا چقدر می تواند سنگین باشد و اگر نتوانند وزنش را تحمل کنند به خودشان زحمت اضافی نمی دهند!